หลังจากดองบลอคมานานนนนนนนนนนนนนับไม่รู้กี่ชาติ ณ วันนี้ ผมได้พบกับคอมเม้นต์หนึ่งเว็บดราม่าที่ทำให้ผมเกิดแรงบันดาลใจมาเขียนบลอคซักที ซึ่งคอมเม้นต์นั้นมันก็....
 
"

วันนี้เลย สดๆร้อนๆ ที่ตลาดท่าพระจันทร์
เด็กชาย 2 คนอายุไม่เกิน 13 กำลังคุยกับมารดา ที่เป็นแม่ค้า

เด็ก1 :: แม่ ขอบุหรี่ตัวดิ
เด็ก2 :: ไอ้ควาย มึงอยากดูดมากหรอ ไปดูดควยไอ้หนึ่งไป (นามสมมุติ)
เด็ก1:: ด่ากูทำเหี้ยอะไร ไอ้สัด แม่งเสือกตลอดอะ

แม่ :: ………

ผมพอจะมองอนาคตของไอ้2คนนี้ออกนะ

"
 
อันนี้แล.......
 
ที่เกิดแรงบันดาลใจนี่ก็ไม่มีอะไรมากหรอกนะครับ แค่รู้สึกว่า...เอิ่ม.....
 
"บุคคลประเภทนี้เราก็เคยเจอแฮะ"
 
ประมาณนี้ล่ะครับ
ด้วยคอมเม้นต์นี้ ทำเอาผมเปิดโหมดระลึกชาติกันเลยทีเดียว
ว่าในชีวิตที่ผ่านๆมานั้น เคยเจอเด็กประเภทนั้นบ้างรึเปล่า?
ซึ่งคำตอบก็คือ......."ไม่เจอ" (อ้าว)
 
แต่มาคิดๆดู.........ผม"ไม่เจอ"บุคคลประเภทนี้ก็จริง แต่ผม"เจอ"บุคคลที่"ชอบ"นิสัยของบุคคลประเภทนี้นะ.....
 
บ่อยด้วย
 
มิน่าล่ะ ถึงได้รู้สึกคุ้นๆ
 
พฤติกรรมของพวกบุคคลที่"ชอบ"นิสัยของบุคคลดังกล่าว ก็คงจะประมาณนี้...จากที่เคยพบเจอ
 
-ไอ้คำด่าแรงๆไม่สร้างสรรค์ล่ะชอบกันนัก มีใครด่าด้วยคำหยาบทีก็ฮาก๊ากตลอด ทั้งๆที่ตลกคำหยาบน่ะเป็นได้แค่"ฮากาก"แท้ๆ
 
-เวลาเล่นเกมที่โหดร้ายต่อเยาวชน(สำหรับเด็กเทยคือเกมมันส์ๆเหี้ยๆ) ก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากกับฉากฆ่าคนในเกมทั้งๆที่มันไม่ได้ทำมาให้ฮา
 
-ชอบอกชอบใจในการเล่นหัวพ่อหัวแม่คนอื่น ราวกับเป็นวัฒนธรรมของประเทศนี้ไปแล้วที่เด็กชอบเล่นหัวพ่อหัวแม่คนอื่น.......เห็นว่าเป็นบุพการีคนอื่น ก็เลยไม่ใส่ใจสินะ....
 
-ใช้ชื่อประเทศเพื่อนบ้านในการล้อเล่นอย่างสนุกปาก หารู้ไม่ว่านั่นคือการ"หยาม"
 
...ก็คงจะประมาณนี้ล่ะนะ......
แต่ว่าก็ว่าเถอะ จริงๆแล้วยังพอคิดได้อีกนะ แต่ผมไม่แน่ใจว่านั่นจะเป็นพฤติกรรมของคนชอบ"นิสัย"แบบนั้นรึเปล่า เพราะเผลอๆจะเป็น"นิสัย"ของคนๆนั้นซะด้วยซ้ำ....(อ้าว งั้นก็แปลว่าเคยเจอคนประเภทนั้นน่ะสิ)
แต่เอาเป็นว่า... ผมเบื่อคนที่ชอบความโหดร้ายอย่างไม่คิดมากก็แล้วกัน.......
 
อ่า.......เมื่อถึงประโยคนี้แล้ว หลายๆคนคงจะออกมาค้านว่า"ไม่คิดมากแล้วมันไม่ดีตรงไหน? คิดมากไปก็มีแต่เครียดปล่าวๆ"สินะ? สินะ?
 
งั้นก็ช่วยคิดหน่อยนะครับ
 
ว่าสิ่งที่โหดร้ายเยี่ยงนี้สามารถทำให้จิตใจพัฒนาได้หรือไม่? คำตอบคือได้ แต่ไม่ใช่กับ 
"คนที่เสพแค่เอามันเฉยๆ"อย่างเด็ดขาดนะครับ
กล่าวคือ ผมไม่ชอบใจพวกที่เสพอะไรแล้วไม่คิดตามน่ะครับ
 
หมดเวลาบ่นแล้ว สวัสดีครับ
 
ปล. แก้ธีมชั่วคราว......

 เมื่อหลายเดือนก่อน...ผมเคยดูฮารุฮิSS2......ในช่วงลูปแปดรอบนรกน่ะนะ...... ซึ่งจริงๆแล้ว.....ก็ตั้งใจจะดูให้หมดทั้งแปดรอบ....แต่เอาเข้าจริงก็ได้ดูแค่2-3รอบ ......

อ่ะ....... โดยที่ในรอบ2....หรือ3เนี่ยแหละ.....ผมก็ได้เจอของที่น่าสนใจอย่างหนึ่งในเรื่องขึ้นมา.....และอยากจะเอาลงบล็อค...

แต่เกิดอาการขี้เกียจซะงั้น....

แล้วก็ปล่อยตามเลยตามเคยมาเรื่อยๆ.... (อย่าเอาเยี่ยงอย่างจขบ.เป็นอันขาด)

จนกระทั่งวันนี้........ ผมได้อ่านบล็อคของหลายๆคนที่รู้จักในโลกไซเบอร์แห่งนี้เขียนนู่นเขียนนี่เยอะแยะเต็มไปหมด......

ก็เลย อยากจะเขียนบ้าง....หลังจากที่ดองมาเป็นชาติ......

แต่ก็ดันคิดไม่ออกว่าจะลงเนื้อหาสาระอะไร ยิ่งช่วงนี้ขี้เกียจอยู่

และ.......ในขณะที่ผมกำลังคิดเนื้อหาที่จะลงในบล็อคอยู่ที่หน้าโพสต์เอ็นทรี่อยู่นั่นเอง.....

ก็ำได้มาเจอกับสิ่งที่น่าสนใจ.....ที่เคยเซฟเก็บไว้ยามเมื่อดูฮารุฮิSS2ยามเมื่อมีลูปนรก
ที่นี้แหละ ไอเดียนี้ก็ปิ๊งเลย"เอาวะ อัพเลวด้วยการใช้ภาพเก่า่หน่อยจะเป็นไรไป"

 

ก็เลยเอามาลงด้วยประการนี้แล...

 

ส่วนสิ่งที่น่าสนใจที่ว่านี่ก็คือ.....

 

 

 

 กิโมโนของนางาโตะในรูปนี้.....คุ้นๆมั้ยครัฟ?

EDIT : เห็นบอกไม่คุ้นกัน...งั้นเอาไปอีกรูป

หึหึ........หลายคนๆที่เข้ามาอ่านบทความนี้ อาจจะคิดไปว่า บทความนี้จะสื่อถึงการที่เด็กเล่นเกมส์จนขาดสติ หรือไม่ก็แยกแยะอะไรดี อะไรชั่วไม่ออกเพราะเล่นเกมส์.....

คนที่คิดแบบนั้น ผมตอบได้สั้นๆ คุณคิดผิด!

เพราะเนื้อหาที่ผมจะลงนี้  เกี่ยวกับที่ว่าความฮิตของเครื่องเกมส์ ที่อาศัยหลักธรรม!

หลายๆคนอาจจะงง ว่าไอ้เครื่องเกมส์้เนี่ย การที่มันจะฮิตน่ะมันต้องใช้หลักธรรมด้วยเหรอ หรือว่าจะให้เผยแพร่หลักธรรมผ่านเครื่องเกม? แน่นอนว่าไม่ใช่อย่างนั้นครับ(ถ้าใช่ก็บ้าแล้ว-*-)

เอาล่ หลักธรรมที่จะทำให้เกมส์ฮิตนี้(อาจจะ)มีหลายข้อ แต่ที่ผมจะพูดถึงคือ คุณค่าแท้-เทียม

ซึ่งก่อนหน้านั้น ผมขออธิบายเกี่ยวกับคุณค่าแท้-เทียมก่อนดีกว่า

คุณค่าแท้-เทียม

ทุกสิ่งทุกอย่าง ย่อมมีคุณค่าในตัวมันเอง โดยที่คุณค่าของมัน ได้ถูกจำแนกออกเป็นสองประเภท ดังต่อไปนี้

1. คุณค่าแท้ คือ คุณค่าที่เราใช้สอยเอาประโยชน์จากสิ่งนั้นเป็นหลัก อย่างเช่น คุณค่าแท้ของรถ

คือการเป็นยานพาหนะที่ช่วยอำนวยความสะดวกสบายในการขนส่งหรือเดินทาง

2.คุณค่าเทียม คือ คุณค่าที่เพิ่มเติมมา ที่ไม่จำเป็นต้องมีก็ได้ เช่นคุณค่าเทียมของมือถือ ที่มีApp.เสริมเยอะแยะ จนไม่รู้จะเอาไปทำ***เซ็นเซอร์***อะไร

 

มาุถึงตรงนี้แล้ว หลายๆคนคงจะยังงงอีกว่า แล้วมันเกี่ยวอะไรก็เกมส์ล่ะ  เดี๋ยวผมจะอธิบายให้กระจ่างเพิ่มอีก แต่ก่อนหน้านั้น ผมขออธิบายถึงสรรพคุณของ2เครื่องเกมส์ฮิตแห่งยุคเลยก็แล้วกัน

PSP

เกมส์สุดฮิตที่หลายๆคนรู้จักกันดี งั้นไม่ต้องอธิบายสรรพคุณก็ได้ (me/โดนเตะ) ขออธิบายเลยก็แล้วกัน

เครื่องPSP(PlaystationPortable) เป็นเครื่องเกมส์พกพา(ไม่ต้องบอกก็ได้มั้ง-*-)ที่เป็นผลิตภัณฑ์ของบริษัทโซ นี่ มีคุณสมบัติในด้านกราฟฟิคที่หรูหราอลังการ และระบบเสียงที่ดีเยี่ยม(ซึ่งมันก็สมควรอยู่ เพราะโซนี่เชี่ยวชาญในด้านนี้อยู่แล้ว) มีมัลติมีเดียที่ครบชุด(ดูหนัง,ฟังเพลง,ดูรูป ได้หมด แถมยังเล่นเน็ตได้อีกต่างหาก) อีกทั้งยังสามารถถ่ายรูปได้อีกด้วย

 คราวนี้ มาดูคู่แข่งของเจ้าPSPนี่ดีกว่า

 

NDS

 

ผมมั่นใจ ว่าหลายๆคนจะต้องไม่คุ้นเคยกับชื่อนี้ เพราะเด็กไทยส่วนมากกก(ลากเสียง)จะสนใจPSPมากกว่า

NDS(Nintendo Dual Screen)เป็นเกมส์พกพาที่เป็นผลิตภัณฑ์ของบริษัทนินเทนโด้มีลูกเล่นที่ขึ้น ชื่อในด้านระบบสองหน้าจอสมชื่อDual Screen(จอคู่)ที่เล่นแล้วมันสะดวกสบายมากกว่าที่จะมึน(ไม่เชื่อก็ลองสิ)อีก ทั้งยังมีระบบทัชสรีน(Touch Screen)ที่ใช้สัมผัสหน้าในการเล่น อีกทั้งยังมีการใช้ไมค์ที่ติดมาอยู่ในเกมส์ได้ และยังสามารถแชตกันผ่านเครื่องต่อเครื่อง โดยใช้ระบบทัชกรีนสนับสนุนการแชตได้อีกนอกจากนี้แล้ว ยังมีโปรแกรมที่ใช้สับสนุนการเรียนจนถึงกับมีการใช้NDSเป็นสื่อการเรียนการ สอนในโรงเรียนประถมมาแล้ว(เรื่องจริงนะเอ้อ~) แล้ว ยังสามารถถ่ายรูป แล้วนำไปใช้สำหรับเล่นเกมส์ได้อีกด้วย หรือจะนำไปเสริมแต่งต่อในเครื่องก็ได้ แถมยังเอาไปเล่นอินเทอร์เน็ตในเครื่องได้อีกด้วย(ไอ้ที่ตัวอักษรสีน้ำเงินนั่นมันเฉพาะรุ่นDSi)

แล้ว ต่อจากนี้ ผมขอหันไป พูดถึงคุณค่าแท้-เทียมของเครื่องเกมส์กันก่อน

คุณค่าแท้ : เล่นเพื่อผ่อนคลาย และความสนุก

คุณค่าเทียม : ระบบมัลติมีเดียต่างๆที่หลากหลาย เสียงและกราฟิคที่หรูหราอลังการ การเล่นอินเทอร์เน็ตในเครื่อง และฯลฯ

เอาล่ะ ลองย้อนไปอ่านสรรพคุณของเกมส์ดูสิครับ

........

คุณจะพบว่า ไอ้สรรพคุณ ต่างๆนานาของเครื่องPSPเนี่ย ส่วนมาก จะเน้นไปที่"คุณค่าเทียม"ทั้งนั้น(ดูหนัง ฟังเพลง ถ่ายรูป ดูภาพ เล่นเน็ต บลา บลา บลา) ส่วนในด้านคุณค่าแท้....ทางโซนี่แทบจะไม่แลเลย(ถ้าไม่เชื่อก็ลองวกไปอ่านสิ เห็นสรรพคุณที่สนับสนุนการเล่นให้สนุกบ้างหรือเปล่า)

กลับกัน ทางนินเทนโด้จะเน้นระบบที่ทำให้สามารถเล่นได้อย่างผ่อนคลายและสนุกสนานอย่าง ได้มีประสิทธิภาพ ไม่ว่าจะเป็นระบบทัชกรีนที่ทำให้ผู้เล่นรู้สึกไม่เบื่อเลย เพราะใช้ประยุกต์เล่นได้หลายแบบ หรือจะเป็นระบบสองหน้าจอ ที่ทำให้ผู้เล่นไม่ปวดหัวกับการเช็ครายละเอียด2อย่างพร้อมกันโดยไม่ต้องปวด หัวไล่เช็คทีละอันก็ตามแต่ ซึ่งนั่นเป็น"คุณค่าแท้"ของเครื่องเกมส์ แต่ก็ใช่ว่าเครื่องนี้ไม่มีคุณค่าเทียมนะ แต่อย่างน้อย มันเป็นเป็นคุณค่าเทียมที่มีประโยชน์ อย่างเช่น เอาไปเป็นสื่อการเรียนการสอน หรือไม่ก็ไปก็เป็นสื่อแนะนำนักท่องเที่ยว(ประเทศไทยก็มีนะเอ้อ)และสอนภาษา ต่างประเทศ หรือแม้ว่าจะเป็นรุ่นใหม่(DSi)ที่ถ่ายรูปได้ แต่มันก็ยังนำรูปที่ถ่ายไปใช้เล่นเกมส์ได้อีก มันก็นับเป็นคุณค่าแท้ได้อีก(อย่างเมพ) ถึงแม้ว่าไอ้การเล่นเน็ตได้นั้นมันก็เป็นคุณค่าเทียมก็เหอะอันนี้ไม่เถียง เพราะยังไงซะ คุณค่าแท้ก็มากกว่าอยู่แล้ว

ในปัจจุบัน

สถิติการขายของเครื่องPSPอยู่ที่55.9 ล้านเครื่อง

ส่วนสถิติการขายของNDSอยู่ที่ 107.75ล้านเครื่อง

ฮาล่ะครับ ท่านผู้ชม แม้ว่านี่จะเป็นสถิติของเมื่อ2-3เดือนก่อนก็ไม่เกี่ยง ที่น่าสนใจคือสถิติต่างหากทั้งๆที่ทั้งคู่มันวางจำหน่ายเดือนเดียวกันแท้ๆ (ดักคอพวกที่จะอ้างว่า"ก็DSมันออกก่อนอ่ะ") แต่ยอดขายนี่มันห่างเป็นเกือบเท่าตัวเลยทีเดียว(ถ้าปัดขึ้นไปในหลักสิบของ PSPก็เท่าตัวพอดี ฮา)

จะเห็นได้นะครับ ว่า PSPแพ้NDSขาดลอยในเรื่องของยอดขาย เหตุผลนั้นง่ายนิดเดียว

"เครื่องNDSจะเน้นไปที่คุณค่าแท้อันสำคัญของเกมส์มากกว่าPSPที่เน้นในเรื่องของคุณค่าเทียมที่ไม่ต้องมีก็ได้"

 

แต่ถ้าคุณจะมาถามผมว่า "แล้วทำไมเด็กไทยถึงนิยมPSPมากกว่าNDSล่้ะ?"

คำตอบนี้มีเยอะแยะ และหลากหลายปัจจัยครับ แต่1ในคำตอบนั้นก็คงจะเป็น

"คนไทยส่วนใหญ่ มักจะนิยมชมชอบสิ่งมีคุณค่าเทียมมากกว่าคุณค่าแท้"

 

ปล. เอนทรี่นี้สอนไว้ว่า

"หลักธรรมะนั้น สามารถนำไปใช้ในทางธุรกิจได้"

ปล.2 หากผมบอกอะไรไม่ดีไป เชิญด่าตรงๆได้เลยครับ แต่อย่าดูหมิ่นพอ